ساعت ٩:٤٢ ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۳۱
وقتی خدا می گه هست، شک نکن که نیست یا هست، یا نیست
به قول استاد شریعتی:
در زندگی توده ی مردم ما که زندگیش توده ای انباشته از عقده ها و رنج ها و جراحت ها است
و آرزو های مرده و امیدهای به باد رفته و خواستن های سر کوفته و عشق های بی سرانجام و
خشم های فرو خورده، و همه نبایستن و نخواستن و نتوانستن و و نگذاشتن و نگفتن و نرفتن
نه و نه و نه!
ساعت ٩:٤٢ ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۳۱
همه ی نارنج ها نارنجی نیستند شاید قرمز, آبی, سبز...
ساعت ٩:٤٠ ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۳۱
یکی بود یکی نبود، زیر گنبد کبود حتی خدا هم نمی دونست چی می خواد . یکی همیشه به دنبال یه چشم بند بود تا نتونه دنیا رو ببینه. نتونه زشتی ها و غم ها و خوبی ها رو ببینه. اما یکی دیگه بزرگترین آرزوش این بود که رنگ چشمای مادرش رو ببینه. با چشای خودش آسمون رو حس کنه. یا بدونه ماهی چه شکلیه یا از پنجره به حیاط خونه جلویی نگاه کردن چه مزه ای داره؟ یکی دیگه همیشه به دنبال پنبه بود. او از صدای اطرافیانش خسته شده یود. اون قدر صدای جواب دادن خدا رو شنیده بود که از همه ی صداها بدش می یومد ! ولی اون طرف تر یکی دلش می خواست بچش از شب تا صبح گریه کنه و با صدای جیغ اون لذت ببره! خلاصه توی این خلوتی گنبد کبود و شلوغی این دنیا هیچ کس نمی دونست چی می خواد. حتی خدا هم دست و پاش رو گم کرده بود. حالا او هم به دنبال یک دست، یک پا، دو تا دست، دو تا پا، سه تا دست، سه تا پا، چهار تا دست، چهار تا پا، یا شاید هزار تا دست می گشت!
ساعت ٩:۳۸ ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۳۱
همه ی نارنج ها نارنجی نیستند شاید قرمز, آبی, سبز |
نظرات ()
